39 صفحه ترجمه + متن لاتین

چکیده:

در هسته مكانيسم­هاي امنيتي، كنترل­هاي دسترسي به صورت منطقي بر مبناي تأييد و مديريت لايه­ها شكل مي­گيرد. تاكنون ديده­ايد كه چگونه در چنين كاربردهايي، هويت كاربر تأييد شده و سپس توالي درخواست­ها مورد قبول واقع مي­شود. (آنچه از يك كاربر گرفته شده است) دليل اصلي اين است كه در چنين كاربردهايي برخي از امور ضروري است ـ در چارچوب امنيت ـ در واقع به راهكاري نياز است تا در مورد اجراي درخواست­ها و دسترسي به منابع مورد نياز تصميم گيري شود. كنترل­هاي دسترسي، مكانيسم­هاي بحراني دفاعي است كه در كاربردها گنجانده مي­شود زيرا براي تصميمات كليدي مورد نياز است. وقتي نقصي ايجاد مي­شود، كسي كه حمله كرده است، كل كاربرد را درگير مي­كند و كنترل مديريت عملكرد و دسترسي به داده­هاي حساس را در دست مي­گيرد كه ممكن است به كاربرد ديگري تعلق داشته باشد. همانطور كه در فصل 1 گفته شد، كنترل­هاي دسترسي كه شكسته مي­شوند در گستره طبقه­بندي­هايي از كاربردهاي وب آسيب پذير قرار گرفته و اصولاً 71% از كاربرد را تحت تأثير قرار مي­دهد (طبق تستي كه مؤلف انجام داده است). البته كاربردهايي نيز وجود دارد كه كلاً در اجراي مكانيسم تأييد و مديريت لايه­ها آن مشكل ايجاد مي­شود و علت اين است كه در ضمن ساخت، ايجاد كنترل­هاي مؤثر دسترسي، ناديده گرفته شده است. دليل اين امر اين است كه نقاط ضعف مذكور غالب است خصوصاً اگر لازم باشد بررسي كنترل دسترسي در مورد هر درخواست و هر عملياتي كه در رابطه با منابع انجام مي­شود، صورت گيرد (وقتي كه كاربر خاص تلاش مي­كند در زمان خاصي اين كار را انجام دهد) اين نوع كنترل بر خلاف ديگر مجموعه­هاي كنترل به طراحي يك تصميم گيري مربوط است كه به وسيله انسان صورت گرفته و با كمك تكنولوژي نمي­توان به هدف رسيد.